Current Size: 100%

Reportage - Introductiecursus digidak

DANKBARE DIGITALE DOELEN

Digidak wil de digitale kloof in onze samenleving dichten. Samen met een leger enthousiaste vrijwilligers wordt die droom stilaan werkelijkheid. Elke vrijwilliger die nog groen achter de oren is, wordt hartelijk uitgenodigd op de introductiecursus. Wie? Wat? En hoe? Het wordt op deze cursus zo klaar als een klontje.

 

De dag begint goed: met een koffie in de ene hand en een koekje in de andere kijkt iedereen op zijn gemak de zaal eens rond. Hier en daar een bekend gezicht, onwennig schuifelend worden de eerste contacten gelegd, regelmatig klinkt er een lach.

De naam van de cursus liegt er niet om: “introductiedagen” - en introduceren zullen ze. De vrijwilligers aan elkaar, en digidak aan de vrijwilligers. Geen tijd te verliezen dus: het startschot wordt dan ook snel gegeven door de gepassioneerde begeleidster.

Alle nieuwe vrijwilligers die mee hun schouders willen zetten onder het project digidak, worden steevast uitgenodigd op deze introductiecursus. De cursus stoomt hen klaar voor de rol van lesgever en/of begeleider van de (gratis) computerinitiaties die digidak organiseert. Mensen van allerlei soorten en maten ontmoeten elkaar hier. De verschillen kunnen niet groter zijn - en tegelijkertijd is de gelijkenis frappant: dit hoopje altruïsten wil mensen helpen. En graag meteen.

 

iedereen heeft recht op kennis van computer en internet

 

Er wordt gesproken over passies, over ambities, over gezin en over werk. Levensverhalen worden gedeeld, reacties worden gegeven. Maar steeds met een knipoog, steeds met een lach. “Ik wil andere mensen helpen.”- “Ik wil wat meer onder de mensen komen.” - “Ik wil mijn kennis delen.” De redenen zijn divers, het doel is duidelijk: de digitale kloof, die moet dicht – en snel een beetje. Want iedereen heeft recht op kennis van computer en internet. En wie die kennis al heeft, kan die delen.

Het is hier dat digidak ten tonele verschijnt. In 2003 zag dit project het levenslicht en vandaag de dag is het uitgegroeid tot het grootste initiatief in haar genre in Vlaanderen: ruim 200 vrijwilligers zetten zich dag na dag in om het aantal digibeten[1] in onze samenleving te verkleinen. Via initiaties – laagdrempelige computerlessen – en vrije inlopen – momenten waarop cursisten vrij kunnen komen oefenen – begeleiden de vrijwilligers de digibeten doorheen het labyrint dat de virtuele wereld voor hen is. Met de digidak-missie voor ogen en een uitgebreide dosis geduld op zak, bewijst deze troep enthousiastelingen de samenleving een digitale dienst.

 

‘het tempo van de traagste is het tempo van de groep’

 

Digidak heeft een hart voor mensen en een oog voor strategie. De begeleidster legt er tijdens de opleiding meermaals de nadruk op dat zowel de vrijwilligers als de bezoekers zich goed in hun vel moeten voelen. Alleen op die manier kan die eerste stap naar computer en internet een succesverhaal worden. ‘Het tempo van de traagste is het tempo van de groep’ is een regel die hoog in het vaandel gedragen wordt en ‘Computerwegwijs’ is de cursus waarin het eerste digitale contact tussen cursist en computer gebeurt. Tijdens die eerste initiaties worden het toetsenbord en de muis onder de loep genomen en wordt er onder andere geleerd dat “de computer niet ontploft als je hem aanraakt”. De uitdaging voor de bezoekers is groot, en die van de vrijwilligers niet minder: “Ik heb meer gezweet dan die mensen zelf!” - aldus een vrijwilliger in alle eerlijkheid.

Via verschillende vaardigheidsspelen, informatieve introducties en zinvolle zelfreflecties ontdekken de vrijwilligers de ideale digidak-lesgever in zichzelf. Assertiviteit, diversiteit en engagement zijn woorden die tijdens de introductiedagen allerminst worden geschuwd. Aan het einde van de rit zal deze nieuwe lading vrijwilligers weten wat hen te doen staat. In een vertrouwde sfeer zullen zij als het ware de broodkruimels strooien op het pad van de cursisten-digibeten, die zo hun weg naar computer en internet gaandeweg zullen ontdekken.

 

‘samen’ is een kernwoord

 

Eén ding is zeker: wie op deze introductiecursus vertoeft, heeft een hart voor mensen. ‘Samen’ is dan ook het kernwoord, de spil waarrond de digidak-as draait. Digidak is een plaats waar je mens mag zijn, beter zelfs: móet zijn. “Het sociale in het hele digidak-gebeuren is echt enorm groot”, benadrukt ook de begeleidster.

Maar waarom willen zij eigenlijk vrijwilliger zijn? “Ik wil mij nuttig maken” - “Ik wil mijn kennis doorgeven” - “Ik wil iets bijdragen aan onze samenleving” - “Ik moest van mijn vrouw want anders loop ik thuis onder de voet”. In alle serieusheid of met een kwinkslag: ieder heeft zo wel zijn eigen reden. Maar de vrijwilligers zijn het wel zonder twijfel over één ding eens: de dankbaarheid van de cursisten, die is overweldigend. En die wordt niet onder stoelen of banken gestoken: “En wanneer is de volgende cursus? En is die ook bij u?”

 

Tekst: Marloe Mentens, vrijwilliger digidak Mol

 

[1] 30% van de Vlaamse bevolking is digibeet